سه شنبه 19 آبان1388
تقدیم به دیوار برلین و البته، همه ی دیواریست های فداکار!!
به پراکندگیِ استفراغی،بی هنگام
و تهوعی ابدی،بر مسافرانِ
آخرین قطارِ استالینگراد.
کیلومترها و درجه ها
باردارِ پیمایشی دوباره اند؟!!!
بیستمین سالگرد فروریختن دیوار برلین
و فرارسیدن روز جهانی فلسفه
دیگر حتی نمیدانم چه تاریخی را باید تبریک گفت و کدام را تسلیت!!!
اما به راستی که فروریختن دیوارها را تبریکی ابدی باید، به مام رنجور بشر.
سیلوانا هم یکساله شد.
(البته میون ولادت این همه از ما بهترون چه اهمیتی داره، فقط گفتم که بعدن نگید نگفته و این حرفا...)
جمعه 24 مهر1388
بهنود شجاعی،عاقبت به دار مجازات!!!!! آویخته شد،تا در این میان،جامعه ی حقوقی و غیر حقوقی ما٬نقطه ی افتخار دیگری را برای خود ثبت کرده باشد ! عدالت آن نیست که هر گناهکاری به مجازات برسد،بلکه عدالت زمانی محقق میشود که هیچ بیگناهی، مجازات نشود! (ژان ژاک روسو)
۱).
((راهها،همیشه به رُِِم ،ختم اند))
و اقق
همچنان چشم به راه دارد!
۲).
به دارم میسپاری
بی تعمید و پس از نوازشی طولانی
که هنوز هم
بکارتم را، تنها دلیل طهارتم میدانی!؟
۳).
شامِ آخر
نان و سُس فرانسوی
و سوسیس آلمانی.
و دهانهایی که نجاستشان را
جز دوختن
نمیشوید.
جمعه 3 مهر1388
گوشه های کودکیم را میچینم
که بادبادکی شود،به بلندای نگاهت.
دلم را می آویزمش
و تا مهتاب،،
هبوط میکنم.
شهرمان نه جُلجتایی دارد نه محکومی بر چلیپا!
پس بی دغدغه
پاپیونم را صاف میکنم و قهوه مینوشم،به دست چپ
و با دست راست،شاهنامه میخوانم و چپق چاق میکنم.
جمعه 20 شهریور1388
گمشده
که اشک و لبخندم را،اقتباسی بود از غم و شادیت
و هموارگیِ زبانت، که ویراستارِ کلامم
و شعرم،که جز بر دلتنگیهایت،مبعوث نمیشد
و اراده ام که نه معطوف بر قدرت بود و نه خِرد
که بادبادکی، در دستانِ تو بود.
و اینک رفیق
نه حوّاریِ آخرین شامِ توام
نه سانچویی وفادار
و نه چریکِ پیرِ فدایی ات
که اینک،تنها لختی به تفتیشِ لبهای تُرد و بی قانونت آمده ام
که ۲۱ سالِگیِ گمشده ی چشمانم را ،میانشان، بیابم
و آهسته بروم.
چهارشنبه 11 شهریور1388
بیچاره معنا!!
چُماقِ واژگانَست
که میبارد بر پیشانیِ تُردِ مفاهیم،
اینک،( اِستنطاقِ اشک و هراس).
و کلام،خرسند از فتح بزرگ
تماشاگرِ اُپرایِ مسخ و استحاله ی معناست.
بی هیچ پوزشی....
پنجشنبه 5 شهریور1388
عقاب(پرویز خانلری)
گشت غمناك دل و جان عقاب
چو ازو دور شد ايام شباب
ديد كش دور به انجام رسيد
آفتابش به لب بام رسيد
بايد از هستي دل بر گيرد
ره سوي كشور ديگر گيرد
خواست تا چاره ي نا چار كند
دارويي جويد و در كار كند
صبحگاهي ز پي چاره ي كار
گشت برباد سبك سير سوار
گله كاهنگ چرا داشت به دشت
ناگه ا ز وحشت پر و لوله گشت
وان شبان ، بيم زده ، دل نگران
شد پي بره ي نوزاد دوان
كبك ، در دامن خار ي آويخت
مار پيچيد و به سوراخ گريخت
آهو استاد و نگه كرد و رميد
دشت را خط غباري بكشيد
ليك صياد سر ديگر داشت
صيد را فارغ و آزاد گذاشت
چاره ي مرگ ، نه كاريست حقير
زنده را فارغ و آزاد گذاشت
صيد هر روزه به چنگ آمد زود
مگر آن روز كه صياد نبود
آشيان داشت بر آن دامن دشت
زاغكي زشت و بد اندام و پلشت
سنگ ها از كف طفلان خورده
جان ز صد گونه بلا در برده
سا ل ها زيسته افزون ز شمار
شكم آكنده ز گند و مردار
بر سر شاخ ورا ديد عقاب
ز آسمان سوي زمين شد به شتاب
گفت كه : ‹‹ اي ديده ز ما بس بيداد
با تو امروز مرا كار افتاد
مشكلي دارم اگر بگشايي
بكنم آن چه تو مي فرمايي ››
گفت : ‹‹ ما بنده ي در گاه توييم
تا كه هستيم هوا خواه تو ييم
بنده آماده بود ، فرمان چيست ؟
جان به راه تو سپارم ، جان چيست ؟
دل ، چو در خدمت تو شاد كنم
ننگم آيد كه ز جان ياد كنم ››
اين همه گفت ولي با دل خويش
گفت و گويي دگر آورد به پيش
كاين ستمكار قوي پنجه ، كنون
از نياز است چنين زار و زبون
ليك ناگه چو غضبناك شود
زو حساب من و جان پاك شود
دوستي را چو نباشد بنياد
حزم را بايد از دست نداد
در دل خويش چو اين راي گزيد
پر زد و دور ترك جاي گزيد
زار و افسرده چنين گفت عقاب
كه :‹‹ مرا عمر ، حبابي است بر آب
راست است اين كه مرا تيز پر است
ليك پرواز زمان تيز تر است
من گذشتم به شتاب از در و دشت
به شتاب ايام از من بگذشت
گر چه از عمر ،دل سيري نيست
مرگ مي آيد و تدبيري نيست
من و اين شه پر و اين شوكت و جاه
عمرم از چيست بدين حد كوتاه؟
تو بدين قامت و بال ناساز
به چه فن يافته اي عمر دراز ؟
پدرم نيز به تو دست نيافت
تا به منزلگه جاويد شتافت
ليك هنگام دم باز پسين
چون تو بر شاخ شدي جايگزين
از سر حسرت بامن فرمود
كاين همان زاغ پليد است كه بود
عمر من نيز به يغما رفته است
يك گل از صد گل تو نشكفته است
چيست سرمايه ي اين عمر دراز ؟
رازي اين جاست،تو بگشا اين راز››
زاغ گفت : ‹‹ ار تو در اين تدبيري
عهد كن تا سخنم بپذيري
عمرتان گر كه پذيرد كم و كاست
دگري را چه گنه ؟ كاين ز شماست
ز آسمان هيچ نياييد فرود
آخر از اين همه پرواز چه سود ؟
پدر من كه پس از سيصد و اند
كان اندرز بد و دانش و پند
بارها گفت كه برچرخ اثير
بادها راست فراوان تاثير
بادها كز زبر خاك و زند
تن و جان را نرسانند گزند
هر چه ا ز خاك ، شوي بالاتر
باد را بيش گزندست و ضرر
تا بدانجا كه بر اوج افلاك
آيت مرگ بود ، پيك هلاك
ما از آن ، سال بسي يافته ايم
كز بلندي ،رخ برتافته ايم
زاغ را ميل كند دل به نشيب
عمر بسيارش ار گشته نصيب
ديگر اين خاصيت مردار است
عمر مردار خوران بسيار است
گند و مردار بهين درمان ست
چاره ي رنج تو زان آسان ست
خيز و زين بيش ،ره چرخ مپوي
طعمه ي خويش بر افلاك مجوي
ناودان ، جايگهي سخت نكوست
به از آن كنج حياط و لب جوست
من كه صد نكته ي نيكو دانم
راه هر برزن و هر كو دانم
خانه ، اندر پس باغي دارم
وندر آن گوشه سراغي دارم
خوان گسترده الواني هست
خوردني هاي فراواني هست ››
****
آن چه ز آن زاغ چنين داد سراغ
گندزاري بود اندر پس باغ
بوي بد ، رفته ا زآن ، تا ره دور
معدن پشه ، مقام زنبور
نفرتش گشته بلاي دل و جان
سوزش و كوري دو ديده از آن
آن دو همراه رسيدند از راه
زاغ بر سفره ي خود كرد نگاه
گفت : ‹‹ خواني كه چنين الوان ست
لايق محضر اين مهمان ست
مي كنم شكر كه درويش نيم
خجل از ما حضر خويش نيم ››
گفت و بشنود و بخورد از آن گند
تا بياموزد از او مهمان پند
****
عمر در اوج فلك بر ده به سر
دم زده در نفس باد سحر
ابر را ديده به زير پر خويش
حيوان را همه فرمانبر خويش
بارها آمده شادان ز سفر
به رهش بسته فلك طاق ظفر
سينه ي كبك و تذرو و تيهو
تازه و گرم شده طعمه ي او
اينك افتاده بر اين لاشه و گند
بايد از زاغ بياموزد پند
بوي گندش دل و جان تافته بود
حال بيماري دق يافته بود
دلش از نفرت و بيزاري ، ريش
گيج شد ، بست دمي ديده ي خويش
يادش آمد كه بر آن اوج سپهر
هست پيروزي و زيبايي و مهر
فر و آزادي و فتح و ظفرست
نفس خرم باد سحرست
ديده بگشود به هر سو نگريست
ديد گردش اثري زين ها نيست
آن چه بود از همه سو خواري بود
وحشت و نفرب و بيزاري بود
بال بر هم زد و بر جست ا زجا
گفت : كه ‹‹ اي يار ببخشاي مرا
سال ها باش و بدين عيش بناز
تو و مردار تو و عمر دراز
من نيم در خور اين مهماني
گند و مردار تو را ارزاني
گر در اوج فلكم بايد مرد
عمر در گند به سر نتوان برد ››
****
شهپر شاه هوا ، اوج گرفت
زاغ را ديده بر او مانده شگفت
سوي بالا شد و بالاتر شد
راست با مهر فلك ، همسر شد
لحظهيي چند بر اين لوح كبود
نقطه ای بود و سپس هیچ نبود.
چهارشنبه 28 مرداد1388
اُو بله، البته،،،28 مرداد!
کاف،مثه کافکا، مثه کافه مون پارناس یا مثه کوریه ساراماگو
کاف،مثه کی بود کی بود من نبودم، یا مثه کاچی بهتر از هیچی
کاف،مثه کَلّه کدوی کُودن مثه کودتا یا مثه کودتاچی
و البته شایدم کاف مثه کاوه.
پ.ن:اصن،یکی نیس بگه یارو،آخه، اَلِفِت،چه گلی به سرمون زده که الان کاف کُلاشو بذاره ،ها؟!! چرا لالمونی گرفتی با توام؟!!
یکشنبه 18 مرداد1388
بیخوابی
گالیله گی سکوتم را
به قضاوتِ پاپ گزاردم و
معصومیتِ تقدیرم را،
به ندیمه گیِ بلاهت.
دمای اتاق بالای بالاست و هوایش پس پس.تا چشم کار میکند در دیوارها، پنجره جراحی شده که تنها به اتاق همجوار و نفس های خسته و گندیده ی آن گشوده میشوند.سرگرم بیخوابی و فکری که ناگهان میجنباندم.دندانم را به دیوار سوهان میکشم،که از بودنم گفته باشم گر چه نیستم یا نباشم اما،بوده ام. که بوده ام و دندان و صبر داشته ام.که عاشق میشده ام و میخندیدم بر زندگی و ولگردی بادبادکم .که میگریستم با افتخار و بی افتخار، در هراس و شادی و ندامت و سرخوشی و دوری "کافه نادری" و پرهیز "شکلات تلخ" و منع "دون آرام".و سراسر هیجان بوده ام، با یشم چشمان و گس لبهای مینیاتور رویاهایم.خوابم می آید انگار و هذیان دم خواب که جاریست:
بانویِ پرده ی گرانیکا(۱)،چراغ به دست
آنتراکتی شورشیست بر اپرایِ مُخّنثِ خواب
و تمسخری بر فروغِ خورشیدِ خانه ام.
بیخوابی امشب نیز به خیر، میگذرد انگار.....
پ.ن:(۱) پرده ی گرانیکا اثر معروف پابلو پیکاسو ،در توصیف تباهی جنگ و جهالت اندیشه
سه شنبه 13 مرداد1388
چه توفیر؟،،،خرداد یا مرداد!
سفسطه اینست،
آنجا که خُرداد
در مُردار مُرداد ،
بُن داد.
شنبه 3 مرداد1388
افسانه ی سلاخ گریان!
من؟!!
قناری کوچکیستم،
ناتوان از برانگیختن ترحّم سلاّخ.
پنجشنبه 18 تیر1388
هجدهمین تیر!!!
و مُبارک ترین خُسوف
پاک تر از پندار بینندگانشان
خواهند بود؟!!
جمعه 5 تیر1388
زخم و مرگ
درست ساعت پنج عصر بود.
پسری پارچه ی سفید را آورد
در ساعت پنج عصر
سبدی آهک،از پیش آماده
در ساعت پنج عصر
باقی همه مرگ بود و تنها مرگ
در ساعت پنج عصر
باد با خود برد تکه های پنبه را هر سوی
درساعت پنج عصر
و زنگار،بذر نیکل وبذر بلور افشاند
در ساعت پنج عصر.
اینک ستیز یوز و کبوتر
در ساعت پنج عصر.
رانی با شاخی مصیبت بار
در ساعت پنج عصر.
ناقوس های دود وزرنیخ
در ساعت پنج عصر.
کرنای سوگ ونوحه ر آغاز کردند
در ساعت پنج عصر.
درهرکنارکوچه،دسته های خاموشی
در ساعت پنج عصر.
و گاو نر تنها دل بر جای مانده
در ساعت پنج عصر.
چون برف خوی کرد وعرق برتن نشستش
در ساعت پنج عصر.
چون یُد فرو پوشید یکسر سطح میدان را
درساعت پنج عصر.
مرگ در زخم های گرم بیضه کرد
درساعت پنج عصر.
بی هیچ بیش و کم درساعت پنج عصر.
تابوت چرخداریست درحکم بسترش
در ساعت پنج عصر.
نی ها و استخوان ها درگوشش مینوازند
در ساعت پنج عصر.
تازه گاو نر به سویش نعره بر می داشت
در ساعت پنج عصر.
که اتاق از احتضار مرگ چون رنگین کمانی بود
در ساعت پنج عصر.
قانقاریا میرسید از دور
درساعت پنج عصر.
بوق زنبق درکشاله ی سبز ران
در ساعت پنج عصر.
زخم ها میسوخت چون خورشید
در ساعت پنج عصر.
و درهم می شکست انبوهی مردم دریچه ها و درها را
درساعت پنج عصر.
درساعت پنج عصر.
آی،چه موحش پنج عصری بود!
ساعت پنج بود برتمامی ساعت ها!
ساعت پنج بود درتاریکی شامگاه!
(لورکای شاملو)
دوشنبه 11 خرداد1388
رهاورد "بیست و ششم"!!
چپ میرم،خوشبختم
راست میرم،خوشبختم
میشینم،خوشبختم
میخوابم،خوشبختم
بیدار میشم ،خوشبختم!! (محمد صالح علاء)
امروز که
" شد"
دستانم را میشویم
تا
درونم را ،،
اینگونه
شسته باشم!
دوشنبه 4 خرداد1388
از آثار دیگر وی:آئینههای كوچك «شعر»،بامداد «شعر»،من عطشم را با آتش فرو می نشانم «شعر»، كاوهی آهنگر «نمایشنامه منظوم»، سپیده دم «شعر»، پیرمرد و دریا «همینگوی – ترجمه»، دو سرود كوهی «شعر»، رودخانهها «مجموعه داستان»، عقاب «شعر»، كجاوه گریهها«شعر»، صلیب و مار و روزشمار شاعر «شعر بلند» و... مجموعه مقالات ، ترجمهها و ...می باشد.دو قطعه از جدید ترین کارهای وی را پس از بازگشت به سرزمین مادری پیشرو دارید.
برگردان به پارسی:(پدرام.الف)
ئاویکی لیل Aveki lel
قرژالی رونی کرداوه Gherjale rooni kerdava
بو ئه و ماسییه عاشقانه ی Bo av masia asheghanay
له بنه وهLe benava
له گرمه ی ماچو موچ دا بون.Le garmay macho mooch da boon .
برکه ای گل الود
خرچنگی،صاف و روشنش میکند!
برای ماهیهای عاشقی که در اعماق
گرم بوسه اند.
هه موو جاری Hamoo jare
که سه ر ئه خه یته سه شانم ka sar akhayta sar shanem
وه ختی ئه چمه ناو قژته وهvakhte achma nav ghejtava
له ناو ئه و دا ئه بم به په پوله ی ویل و le nav av da abem ba papooleye veloo
ون ئه بم و نایه مه وه.voon abemoo nayema
هه موو جاریHamoo jare
که دست ئه خه یته ناو دستم ka dast akheyta nav dastem
ئیتر ئه و پینج پنجه ی دستمiter av penj panjay dastem
ئه بی به پینج ورده ماسی و abe ba penj voorda masi v
ئه چنه گومی چاوانتاوهachina gomi chavantava
ون ئه بن و نایه نه وه.von abenoo nayenava
ئه و وخته ی منav vakhtay men
ئه گه ریمه وه بو ناو خومagaremava nav khom
ئه و کاتیه که تنیام وav kataya ka tanyamoo
تو له وی نیت !to lave nit
هر دم که سر بر شانه ام گذاشته ای
میان گیسوانت که میچمم
پروانه ای آزاد و گمگشته ام
بی هوس بازگشت.
هر دم که دست در دستم میگذاری
آن دم، انگشتان دستم، پنج خرده ماهیند
گمشده در عمق چشمانت
به خود که می آیم
همچونان تنها
همچونان بی تو.
2007-2008 (sherko bekas )
چهارشنبه 23 اردیبهشت1388
سایه ها و اوهامند
که به جای برگهای هاوانا
بر لب
عدالت و انصاف
دود میکنند.
۲)پیچاپیچ گلنارهای هورامان(۱)
اردیبهشتانه
دوباره،میخواهمت
گرچه صلیبم، خار چشم کسی نیست
گرچه ستاره ام، دشنه در قلبی نیست
و گرچه هلال دلم، مشت خفقانی نیست.
اما،میخوانمت دوباره
هوره ای(۲) بی کسم
پیچاپیچ گلنارهای هورامان.
۳)مرا بنویس
تنها خرگوش این هایکو
کاش من باشم.
۴)خوشبوترین بناگوش جهان و اولین پچپچه ام
ها!! فریاد و سخن
فراموشم شد.
پ.ن نوشته ی دوم:
(۱)هورامان یا اورامانات سرزمینی با کوهستانهای بلند و جنگلهای انبوه در کرمانشاهان.
(۲)هوره یا هورا، آوازی ایینی در جنوب کردستان که قدمت ان به عهد زردشت نسبت داده شده است.
پنجشنبه 10 اردیبهشت1388
افسانه ی ریمون
انسان سخنی نگفت،تنها او بود که جامه به تن داشت،و آستینش از اشک، تر بود.
دمدمه های صبح ،میان خواب و هشیاری، جلد دوم خاطرات ریمون آرون را به پایان بردم؛ کتاب،مسحور کننده است.پس از مدتها کتاب دندانگیری به پستم خورده بود که ظرف سه شب جویدن و خوردنش را تمام کرده بودم،اما حداقل برای هضمش چند صباحی وقت نیاز داشتم.شخصیت و نوع روایت داستان، شگرف و تصویر سازی حداقل برای من که عاشق این ژانر بودم فوق العاده بود. چراغ مطالعه رو خاموش کردم و آرام از پله ها بالا رفتم ،هوای پشت بام بادبادک ذهن و چشمم را میچرخاند وماه همچونان سر میجنباند هایکوی زیبایی برایم تداعی میشد ((تا کنون هرچه گفته ام یاوه بود؛ اینک یک شب مهتابی.)) ریمون ارون همچونان ذهن و فکرم را به خودش مشغول کرده است. صحنه های جنگ دوم، سخاوتمدانه دست همدیگر را گرفته بودند و باله میرفتند. فکر اینکه همین شصت هفتاد سال پیش در گوشه گوشه ی اروپا نسل کشی و ژنوساید بیداد میکرده، برایم عجیب و البته تا حدودی جالب توجه بود:یعنی دراروپای متمدن نیز تا همین چند دهه ی گذشته درگیری های نژادی، قومی و تعصبات مذهبی حکمفرما بوده ؟!!! فکر وجود اشویتس و داخاو و کوره های ادم سوزی انهم باحضور تفکرات مدرن و پسامدرن قرن بیستمی اعجاب اور است، اندیشیدن به این مهم که زمانی نه چندان دور، یهودیان فلاکت بارترین وضعیت را دراروپای مدرن تجربه میکرده اند؟!!! با این وجود، حقیقت ماجرا اینست: بشر متمدن اکنون یا اینگونه نمیاندیشد یا سعی میکند اینگونه نیندیشد؛ به قول ژان ژاک روسو ((ازادی سرنوشت محتوم بشریت است)) و دوباره یه گفته ی همو ((ازادی توسط این حکومت و ان دولت به وجود نمیاید،ازادی در دل هر انسان ازاده ای رسوخ دارد)) که تفکرات هابز را در زمینه ی ((انسان،گرگ انسان است)) را رد میکند. آسمان در حال رنگ باختن است صبح کاذبست انگار و من گذر زمان را برلب هایم حس نمیکنم،خاطره ای از مادر بزرگ پیرم ذهنم را مشغول کرده که مربوطست به زمانی مقارن با جنگ جهانی دوم در اروپا و نسل کشیها و ادم سوزیها . میگفت: در ان زمان بیش از 20% مردم برخی شهرهای کردستان را یهودیان تشکیل میدادند، اما اوج ماجرا مربوط به قسمتیست که از مراجعه ی زنان نازای مسلمان به نزد خاخام یهودی به نام ((گولیر خمان)) جهت نوشتن ادعیه و درمان طبی خبر میدهد. حکایت، حکایت تساهل و تسامح میان دو مذهب متفاوت و ناسازگار همه ی اعصار قرن بیستم و تمامت جهام مدرن است اما در این نقطه از جهان غیر مدرن انگار مدرنیته ی همگنی حرکتی را شکل داده بود که اکنون پس از 80 سال شاید به اسطوره ای دست نایافتنی شبیه است. افسانه ی روابط مسلمانان و یهودیان در کردستان تا زمان کوچ اجباری انان همچونان بر دوام بود که ورود سیاست بر عرصه ی ایدولوژی ان را غیر ممکن نمود. ریمون ارون یهودی شاید ارزوی های خود را جهت تحقق تساهل و تسامح نه در قرن بیست ویکم و میان اروپاییان بلکه در همان قرون پیشین و مابین ملتی غیر مدرن اما سازگار و بشری مبرهن میدید.
دوشنبه 17 فروردین1388
از بلخ تا .....
میان هجاهای یک سیلابی اشک و غبار کاروان
غریقی چند نیند.
از بلخ ،دو خال باقیست
که بر ظنم نشسته اند و خندان، نقطه گیشان را جشن گرفته اند.
و محمل،ذهن پریشانم بود
که بر کوهان پیر شتر کاروان
دردناک میرقصید.
شهر با شعف و شکوه ی شکر لبان و شور بختانش
شاهد شرمساری بی شرمانه ی یقینیان، شده بود
و کلامیان و کلاغیان
اکنون، آسوده، بالهای چرکالودشان را
بر دروازه های شهر میسوفتند.
بلخ ،شهیدی بیش نبود.
بینوا پدر،این بزرگ/ رانده ی تاریخ
واپیسین کردارش شاید
غلتیدن میان سنبله های رومیست.
و من از همان آغاز،مابین خشم خدایگان فتنه
کودنترین طلبه ی مکتب خصم و یقین
نامیده شده یودم.
بیچاره، بلخ
بینوا، پدر
سرگشته، من.....
پ.ن:سلام رفقا،بعد از سپری شدن چند روز از آپ این نوشته،و اعلام نظرات زیبای شما، دریافتم شاید به دلیل گنجانده نشدن کد های مناسب در شعر ،مفهوم به درستی القا نشده،به هر حال با عرض پوزش این توضیح رو بیان کنم این خاطرات از زبان مولانا،ا آن دوران که کودکی بیش نبوده و بلخ را با خانواده ترک نموده، اورده شده است.(امضا به گمانم ،یک پدرام)
دوشنبه 26 اسفند1387
سلام رفقا/با قسمت دوم در خدمتتان هستم/
قسمت سوم و پایانی در پست اینده تقدیم میشود.
با تشکر امضا:شاید یک پدرام.
خیلی وقتها به گذشته که نگاه میکنم بی اختیار اینده را هم پیش بینی کرده ام . 2 ساعت از ورودم به این واگن کذایی نمی گذرد، نمیدونم چرا فکر میکنم 2 ساعته، شاید چون همیشه اولین باری که در شرایط سخت به فکر زمان افتاده ام، دو ساعت از اغاز فاجعه میگذشته، شاید هم نه. به هر حال صدای قطار بار دیگه کلام من و همراه ندیده ام رو قطع کرده بود.نمیدونم چرا هیچ تلاشی برای پیدا کردنش بروز نمیدادم، ارام مثل اولین بهت زندگیم هنگام شنیدن خبر مرگ پدر نشسته بودم، زانوهایم بغلم افتاده بودند. تکان های قطار شدت پیدا کرده بود،تصمیم گرفتم قبل از اینکه دیوانگی به سراغم بیاید، خودم را سرگرم کنم،گوشم را به کف واگن چسباندم و از تاخ تاخ های چرخ و ریل موسیقی متن زندگیم را طراحی کردم با اینکه خیلی گوشخراش بود اما بدک نشده است، مطمئنا اگر شانسی برای رهایی دوباره پیدا میکردم میساختمش.یه جورایی احساس شعف بهم دست داده بود ، تفسیر ان مثل معروف که میگفت:برای رهایی از خطر باید در اغوشش گرفت، اما احساس انفعال خودم را از خودم متنفرکرده بود.دقایقی بعد گوشهام بی حس شده بودند،سوت ممتدی مثل شیپور صبحگاهی ارتش شروع به نواختن میکرد. علیرغم عدم تجربه ی سفر با قطار، دور بودن ایستگاهها و توقفها برایم مسجل کرده بود که سفر سفری معمولی و قطار یک قطار همیشگی و مقصد مقصدی عادی نیست ، هر ادم ابلهی هم میدانست اینها را.دومین توقف قطار توقفی معمولی تبود، برای اولین بار از اغاز حرکت صدایی شنیده شد انگار مربوط به در دوم واگن میشد . همراه بوی هوای تازه/ یه توده ی جدید به واگن پرتاب شد و بعد از ان دوباره حرکت و تاخ تاخ از نو.کنجکاوی در مورد توده ی پرت شده به واگن رهایم نمیکرد ،تصمیم گرفتم هر طور که شده از شاخک های سوسکیم استفاده کنم و ببینم چیه!!
احساسم میگفت هرچه که هست همین نزدیکیست/ کورمال کورمال با علم به اینکه ممکنه هیچ چیز غیر از کثافت نصیبم نشود دستم را به اطراف ساییدم دلم داشت به هم میخورد/ یعنی چند نفر اینجا رفع حاجت کردند که همه جا لجنه !! ناگهان حس لمس موجودی زنده و تاپ تاپ هیجانی وصف ناشدنی! دقیقا حس اولین روز تدریس و مواجه با انهمه دانشجوی دانشکده. بیشتر به یک جسد بیجان شباهت داشت/ با تکان خوردن ارام نبض و قفسه ی سینه، قلبش را پیدا کرده بودم، گوشم را بر سینه اش چسباندم ، به صورت وحشتناکی ارام میتپید، بی اختیار به فکر قلب خودم افتادم که تاکنون قاچاقی کار کرده بود، با اینکه مرگ ندیده، نبودم توی این شرایط، تحمل دیدن مرگ یه نفر دیگ ربرایم غیر قابل تحمل مینمود،شروع به فریاد زدن کردم و کمک میخواستم برای نجات این مفلوک. حنجره ام به گز گز افتاده بود ، با اینکه میدانستم بی فایده ترین کار ممکن را انجام میدهم اما بی تفاوتی هم نمیتوانست ارضایم کند.ساکت شده بودم و به راستی اشک میریختم انگار نعش را میتوانستم ببینم که ناگاه چنگی با همان خشونت و البته گرمی لمسم کرد و دهانی به گوشم نزدیک شد و صدایی با فریاد شروع به نجوا شدن کرد.
چرا داری خودت را خسته میکنی؟بدون اینکه ترس یا تعجبی داشته باشم جواب دادم- اینجا یکی داره میمیره،- مثل اینکه یادت رفته من و تو هم مردیم رفیق پس بیخیال شو/ کنارش زدم اما دوباره توی گوشم خواند -عاقل باش ولش کن بگذار راحت تمام کنه بازم پسش زدم، ایندفعه با خشونت هرچه تمام تر گفت مثل اینکه درک نکردی چی و کجا هستی اینجا همه مرده اند همه، فقط من و تو هستیم عاقل باش اینجا حد اقل 20 تا جسد در حال گندیده شدن وجود داره ،من و تو هم امروز یا فردا از تعفن اینها میمیریم!!به هر حال رهایم کرد و رفت به کناری،باز هم نمیتوانستم بی تفاوت بمانم /باید لااقل کاری میکردم.از همان اغازاز برجسته گی سینه اش فهمیده بودم این مفلوک تازه وارد یک زن است اما اصلا برایم چیز شگفت انگیزی نبود.تصمیم گرفتم با لمس صورت، دهانش را پیدا کنم،و از تجربیات دوران پیشاهنگی برای دادن تنفس مصنوعی و فشار به قفسه ی سینه اش به امید احیا شدن استفاده کنم.نمیدانم چند ماه و چند سال بود کهدستانم زنی را لمس نکرده بودند، حال عجیبی بر من غالب شده بود ، البته از هرگونه شهوت به دور بود چون انقدر محرومیت دیده ام که حالات شهوانی ، برایم غریبه ای بیش نیستند.نزدیک به 20 دقیقه هوای مشمئز کننده ی اطراف را میبلعیدم و به ریه هایش تزریق میکردم حالت کنجشکی که با منقار جوجه هایش را سیر میکند. بی فایده بود وضعیتش وخیم تر از انیست که فکر میکردم ،سرم بر سینه اش افتاد، نادیده و ناشناس برایش گریه میکردم.دقایقی میان خلسه و بیداری به سوگ نشستم. بدنش به رعشه افتاد،صدای واگن کم شده بود به نجوا، چیزی میگوید انگار!! گوشم رو بر دهانش گذاشتم،اب میخواست!!اب ؟چه تقاضای خارق العاده ای!! ،3 ساعت از حضورم در واگن میگذشت فشار افکار و محیط مانع از احساس گرسنگی و تشنگیم شده بود اما این بیچاره چه میفهمید؟!! ناچارا فکری از خاطرم گذشت دهانش را باز کردم /دیده و نادیده در تاریکی چند قطره از بزاق دهانم را نوشاندمش و به سختی صورتش را بر کف واگن مماس کردم تا از هوای تازه ای که سوراخهای کف پمپاژ میکردند تنفس بگیرد. خیالم به طرز وحشتناکی راحت شده بود. سه سال پیش،بله دقیقا سه سال پیش بود، یک گروه ناشناس وارد خانه ام شدند با زیر و رو کردن همه ی زندگیم انچه رو که همیشه در اضطراب نگهداریش بودم کشف کردند و البته خودم را همراه ان.رادیوی 2 موجی که قاچاقی از اخرین سفر با خودم اورده بودم بلاخره لو رفت آن هم توسط گزارش تنها عشق زندگی ،همسرم. از وقتی که دارو دسته های جانشینان اکتبر/ قانون ممنوعیت استفاده ی شهروندان از رادیوی 2موج را مانند ممنوعیت بسیاری از نمادهای تهدید کننده ی دیگر تصویب کرده بودند/ حبس ، تبعید و البته در شرایط فورس ماژور اعدام نتیجه ی هرگونه ماجراجویی ازین دست بود. من هم منتظر کلیه ی عواقب ماجرا بودم.بلاخره نمیتوانست از خیانت همسر ادم دردناک تر باشد. سه سال حبس پس از کلی شکنجه و انکیزاسیون میتوانست عادلانه ترین مجازات برای من باشد.باید خوشحال میشدم . تمامی این سه سال را به امید ازادی و یک ساعت تدریس دوباره در کورس فلسفه، پشت سر گذاشتم اما درست هنگامه ی ازادی/ قطار مخوف همراهم شده بود.دقایق اولیه دقایق ازادی بود اما اکنون میاندیشم که شاید خواب بوده ام میاندیشم که شاید خواب دیده ام اما همه چیز یکسان است و من در بهترین حالت شاید به سیبری تبعید شوم اگر مرگی نباشد.اینک شاید تقلای کشف مبدا و مقصد تنها ارزوی زندگیم باشد. از تاخه های قطار به طرز محسوسی کاسته شده بود /هوا سنگین و سنگین تر .صدای عجیبی به گوش میرسد، مانند ناله ی یک زن.توجهم جلب نمیشود این هم کابوس یا خاطره ای دیگر است شاید،صدای قطار کم و کمتر/ نفیر زن بیشتر ،کنجکاوی فرایم میگیرد چه صداییست؟!!ناله ی زنی به حال تقلا و کمک/ دست هایم را به طرف همراه زن ام میکشم اما با تعجب متوجه میشوم در کنارم نیست/ کجا رفته با آن ناتوانی؟!!!
چهارشنبه 21 اسفند1387
-
میخواهم به دریا باز گردم/تصویر تمام قدم را/ در ایینه ی آبی آبها ببینم. (ناظم حکمت )سلام رفقا/تصمیم گرفتم یکی از نوشته هام رو به صورت زنجیره ای در چند قسمت بیارم تو بلاگ /قسمت جدید این نوشته هر ۵ روز یک بار به روز میشه که خسته کننده نباشه و اگه میدونید جالب نیست میتونید بگید که قطعش کنم.راستی دوست دارم اگه تونستید در پایان هر قسمت پیش بینی خودتون رو از قسمت بعدی بنویسید. با تشکر امضا یک پدرام
-
هنوز گیجی ولم نکرده بود ،هر وقت که محیطم یکباره تغییر میکرد تا به اصطلاح خودم رو پیدا کنم چند دقیقه حتی چند ساعتی طول میکشید اما حتم داشتم اینبار باید چند روز حتی چند ماه به اطرافم خیره میشدم خودم رو وارسی میکردم شاید بفهمم چی به سرم اومده!!
-
سوت قطار شنیده میشد نفیر خشن کشیده شدن بی رحمانه ی ریل و چرخک های اهنی .
-
برای من که اولین سفر عمرم با قطار در حال تجربه شدن بود همه چی عجیب و بی رحمانه مینمود اما،اما،اما غیر قابل تحمل تر،صدای کشیده شدن چرخ و ریل بود به هم دیگه.
-
کلن اهل شنیدن صداهای ازاین قبیل خشن نبودم کم کم متوجه شدم علاوه بر صدای ریل ها و سوت بنفش قطار (که وقتی به صدا در می امد دوست داشتم هر کی جلوی دستم باشه رو خفه کنم) صدای به هم خوردن واگن ها هم اضافه شده بود
-
خدا چکار میتونم بکنم؟!،انگشتام رو توی گوشم خلال میانداختم ،سرم رو بین پاهم میبردم با کف دست سد درست میکردم،هیچ کدوم انگاری فایده نداشت صداها دست بردار نبودن مرتب تو گوشم زمزمه میشدن.به تدریج احساس میکردم یکی داره دندونام روسوهان میکشه اما نه، صدا/ صدای خش خش کشیده شدن پیراهنم بر دیواره های واگن بود.استیصال همه ی مخیله ام رو پر از فکر های یاجوج ماجوج کرده بود با خودم فکر میکردم من،منی که هیچ وقت صدایی خشن تراز جیر جیر موش ها ازرده ام نکرده بود منی که حتی خودم هر زمان که میخواستم اجازه ی صحبت در باره ی خودم رو نداشتم،من اینجا....!!چطور میتونم تحمل کنم؟!!
-
با احتیاط برای اولین بار چشمام رو باز کردم، توی این بیست دقیقه که از حرکت قطارمیگذشت ،ترس،تهوع،سر گیجه/همه ی چیزای بدی که یه مفلوکی مثل من میتونه انتظارش رو داشته باشه سراغم رو گرفته بودند وهمینا باعث میشدن که مثل همیشه چشمام رو ببندم
-
((مادرم میگفت:وقتی به دنیا امدی چشمات باز بودند و تا 24 ساعت بعد چشمات رو نبستی!! اما انگار فقط همون 24 ساعت اول عمرم چشمام باز بودن چون ازاون به بعد هر زمان شاد یا ناراحت بودم/ توفیری نداشت همیشه ی همیشه/میبستمشان تا نبینم، نبینم چه جوری فلک میشم یا چطوری برادر بزرگم بستنیمو هاپولی میکنه انگار اونقدر به بسته بودن چشمام عادت داشتم که مادر بزرگ همیشه میگفت:یادمه بعضی وقتا ازبس بی صدا و اروم و چش بسته بودی که فکر میکردیم مردی!!!تکونت میدادیم میدیدیم نه هنوز هستی!!))
-
به هر حال اروم چشمام رو باز کردم با دومین سوت بی مجال قطار.
-
قطار همچونان میخروشید، چشمانم رو که باز کردم انگار مثل همیشه شک کرده بودم تو باز بودن یا نبودنشون!!!معمولا اونقدر ادم مشکوکی هستم که وقتی مثلا چیزی میخورم اصولا شک میکنم که خوردم یا نه!! و شاید اروغ بعدی به یادم بیاره که اره لامصب تو الان کوفت کردی یه چیزایی رو!!
-
چشمانم رو که باز کردم هیچ توفیری به حالم ایجاد نشده بود واگن از فضای زیر پلکهام هم تاریک تربود به همین خاطر به سرعت بستمشان!!
-
دوباره به ارامی بازشون کردم باید محیط با شاخک هام ارزیابی میشدن، این چند وقته یاد گرفته بودم چه جوری میشه یه سوسک خوب و زرنگ بود اخه من سوسک ها رو ستایش میکنم میگن بعد از یه انفجار هسته ای تنها سوسک ها هستن که جان سالم به در میبرن به همین خاط اونها رو بیش از هر موجود موزی زنده ی دیگه ای تو زندگیم تحسین میکنم شاید هم به این خاطره که با هاشون خیلی سرو کار داشتم و دارم و اصولا حق انتخا ب دیگه هم نداشتم !!نمیدونم، اینم یه نمیدونم دیگه مثل همه ی نمیدونمهای دیگه ی زندگیم، که هیچ وقت گشاد بازی اجازه نداد واسه یه مرتبه هم که شده برم سراغ جواب سوالام!!
-
تاریکی ورجه ورجه میکرد درست مث روشنایی توی روز روشن با این تفاوت که ما معمولا تاریکی رو نمیبینیم اما روشنایی همیشه اصرار به دیده شدن داره و اگه نبینیمش حداقل میگن کوری؟!!
-
تاریکی فضای واگن رو پر کرده اما مسئله ی وحشتناکی برای من نیست اصولا میتونم بهش عادت کنم مثل همه ی چیزای بد دیگه ای که نه از سر توانایی بلکه از فرط استیصال بهشون عادت کرده بودم.
-
سعی کردم یه تکونی به هیکل وا رفته ام بدم عضلاتم جیغ میکشیدن انگار توی ترک مواد رها شده بودم!!بازوهام اگه لب و دندون داشتند همه ی جونم تکه تکه میشد.تلاشم این بود روی پاهام بایستم، ذرتی زمین خوردم اگه میتونستم ناچارا گریه میکردم/ دوباره سعی بر بلند شدن بی نتیجه مینمود صدا ها تعادلم رو هر لحظه به هم میزدند. به به هر حال بعد کمی دست و پا زدن از تصمیم ایستادن منصرف شدم به این فکر افتادم که لااقل مثل سالهای اول زندگی دست و پا زنان اطرافم رو بو بکشم!! نا توانی در حفظ تعادل و سر و صدای فوق العاده گوش خراش مانع ازون نشده بود که بوهای نامتبوع اطرافم رو حس نکنم اما ناچارا در اولویت های بعدیم قرار گرفته بودند،، منی که به استشمام بوهای کثیف عادت کرده بودم دیگه این رقم رو نمیتونستم تحمل کنم ،وهر لحظه بر نادانسته هام افزوده میشد ،استشمام اون بوهای تعفن برانگیز اختیارازکفم خارج کرده بود دیگه کم کم داشت صبرم تموم میشد دوست داشتم فریاد بزنم ، خودم رو کنترل کردم چون میدونستم بی فایده ست ناچارا دستم رو به اطراف ساییدم لااقل موقعیتم رو بهتر درک کرده باشم ،اشک تو چشمام جمع شده بود، دستم توی تاریکی به توده ی چسبناکی خورد متعجب شدم اما یک باره انچه به نظرم نمیرسید محقق شده بود اینجا یه چاه فاضلاب بود/ یه دخمه ی کثافت به تمام معنا از مدفوع و هرانچه که میتونست با خلق و خوی حد اقل یک انسان معمولی در تضاد باشه،بی اراده احساس کردم دهانم از استفراغ پر شده ناخوداگاه باز شدنش و قی مال شدن زمین و زمان. فریاد میکشیدم خودم رو به دیواره ی واگن میکوبیدم/ صدای خفیف بزرگترین مشت هام به دیواره ها حتی به گوش خودم هم نمیرسید. به تدریج فریادهام کم و کمتر شد. احساس میکنم یکی داره بازوی چپم رو لمس میکنه!! از شدت ترس برای نجات خودم تقلا کردم، اما دستم قفل شده بود توی چنگ ناشناس، دیگه به همه چی بدبین بودم ، احساسم میگفت که بدترین حوادث عمرم را درانتظاردارم،دست فشارش رو بر بازوهام بیشتر و بیشتر میکرد قدرت خلاصی نداشتنم در کمال نا باوری احساس کردم داره نوازشم میکنه شدت فشار کمتر شد و اروم دستم خلاصی یافت. با لمس مدفوع فهمیده بودم تنها نیستم اما با فشار دستم یقین حاصل کرده بودم موجود زنده ی دیگه ای هم وجود داره ، همان دست چند بار به شانه ام زده شد به نشانه ی جلب اعتماد و اطمینان. حتی اگه حرفی هم زده میشد هیچ صدایی قابل شنیده شدن نبود. هوا سنگین و سنگین تر میشد انگارفضولات کار خودشون رو کرده بودن دی اکسید کربن همه جا رو گرفته بود و اخرین مولوکول های اکسیژن خواه نا خواه شکار نفس ها ی من و احتمالا همراهم میشد احساس کردم دیگه باید کمک بخوام به همین خاطر چند بار فریاد زدم (کسی اینجا نیست تو رو خدا دارم خفه میشم کمکم کنید هی هی دارم میمیرم اینجا) فهمیدم بی فایده ست حتی اون دست مهربان هم جوابی نمیداد انگار تنها افتاده بودم تو یه چاه عمیق فاضلاب ،امید وار بودم هر چه زودتر هوا تموم بشه و با مردن از این فلاکت نجات پیدا کنم . اروم سرم رو به دیواره ی واگن تکیه دادم و اخرین نفس هام رو نا منظم بیرون میدادم زمان و مکان از دستم خارج شده بود بیناییم بیکاره ای بیش نیست ارزو میکردم که شنوایی وبویایی رو هم از دست بدم لااقل هیچی رو نشنوم و بو نکشم ،همه ی خاطرات گذشته پیش چشمم رژه میرفتند و بدا که همشون هم بد بودند، لااقل خوبها انگار رغبت امدن نداشتند، بی اختیار به یا د مسخ کافکا افتادم اولین باردوران راهنمایی از بین همه ی کتابهای دایی جان انتخابش کرده بودم با حرص وشاید به دلیل اسم قلنبه سلنبه اش مفتخرانه چهار شب و چهار روز میخوندمش دریغ از یه ذره فهم،، الان دیگه به خوبی متوجه میشدم نص داستان رو و حتی با همه ی وجود درک میکردم حال و هوای اون حشره ی بیچاره رو. گذشته می امد و میرفت /یاد جوجه اردک کوچولو و قشنگم افتاده بودم توی این هاگیر واگیر،عجب جانوری بود هیچ وقت نمیشد از من دور بشه همه ی زندگیم بود/ مهر ماه /اون ماه لعنتی مدارس که امد واسه خوندن درسهام گم و گورش کردند ، یا دوچرخه ی بیچاره ام اونم به همون سرنوشت دچار شد البته این بار توسط طلبکارهای بابا ،،همه ی عشق دوران دبیرستانم به یادم امد با حرص و ولع واسش باد بادک میساختم یه بوسه سوارش میکردم و میفرستادم بالا و بالاتر تا بوسه و نگاهم رو از اون بالا( عین هواپیما هایی که همیشه رو سرمون بمب مینداختند ) واسش بندازه پایین اما ای دریغ که باد نمیگذاشت.
-
شنیده بودم هرکی به حال موت باشه خاطرات جلو چشمش رژه میرن انگار ملک الموت خوب میدانست مرگ با اعمال شاقه را. اشکهایم توی ان فضا، متعفتن شده بودند، تهوع همه جایم رو فرا گرفته بود از نوک پا تا فرق سر حالا حس میکردم زرتشت نیچه وقتی فریاد از تهوع میزد منظورش چی بوده اما بدون شک حتی اون هم به نزاری من دچار نشده بود.
شاید الان به درستی میتونسم حالات اسیران داخاو و اشویتس رو قبل ازسپرده شدن به کوره های ادم سوزی درک کنم با این تفاوت که اونا میدونستند کی و کجا هستند و من حتی نمیدانستم کی هستم. !! کم کم داره از سرعت و سرو صدای قطار کم میشه، اروم و ارومتر شده بود، تاخ تاخ کردنش. اطراف اما بوی مشمئز کننده همانطور من رو اماده ی تخلیه ی استفراغ میکرد، صدا یی شنیدم صدای یک انسان، اره، صدای یک مرد که اروم همراه با لرزش دستش من را میخواند هیچ وقت به این اندازه از مورد خطاب قرار گرفته شدن مشعوف نشده بودم /هی هی هی رفیق حالت چطوره ؟بهتری الان؟هی با تو ام رفیق،من فورا جوابشو دادم اره اره من اینجام حالم!!حالم که صدا دوباره اضافه کرد رفیق اروم باش و چیزی نگو یه کم تحمل کن باید دوام بیاری !!با تعجب پرسیدم یعنی چی ؟مگه چی شده .....
جمعه 16 اسفند1387
و برای خواندن یک شعر یک عمر.
(کریستین بوبن)
سلام خدمت همه ی دوستان عزیزم و پوزش به خاطر تاخیر در به روز شدن به دلیل مشغله
و تشکر از همه ی دوستانی که تنهام نگذاشته بودن
با یکی دو طرح امدم سراغتون و نظرتون برام حیاتیه رفقا.
شاد باشید و نویسا.
(۱)
دیشب
زمین سخت میتابید
امروز آفتاب میخروشد/سنگ بر کف
وای از هابیل زمین/وای
و آخرین فاجعه
اینگونه رقم میخورد؟
(۲)
می بینی؟خنکای زمین
آسمان را هم
به وجد آورده
می بینی؟
باران زمین را می طلبد
زمین چتر را
و چتر تو را.
(۳)
-میخاین یه ذره ازین امتحان کنید؟
-نه ممنون شکلات شیرین با مزاجم سازگار نیست در ضمن یه مقدار قند هم دارم که اگه بخوام اولین نوه ام رو با دست و پای سالم ببینم باید یه ذره محتاط باشم
-آخرین بدهکار امروز اومده واسه پرداخت اقساطش بگم بیاد تو؟
اره بگو - بگوبیاد، مسئول گروه مطالبات روهم صدا بزن، باز کجا مونده این لعنتی.
((آخر ( بدهکار وارد اتاق شد،مثل همه ی بدهکارای دیگه، با سر و وضع ژولیده و مندرس/این یکی
مندرس، یه پیرمرد تقریبا 65 ساله با سبیلهای بلند و سفید و لباس محلی کردی که البته به طرز عجیبی سعی میکرد کردی بودنشون به چشم نیاد/ البته بی فایده بود))
- پدر جان دفترچت رو بده ببینم ،چقدر بدهی معوقه داری؟
با حالت ازشدت ترس و اضطراب دفترچش رو باز شده، دستم داد طوری که نمیخواست انگار قسمت مشخصاتش رو ببینم
بی توجه به قضیه، صفحاتش رو ورق میزدم اما انگار یارو هیچ کدوم از اقساطش معوق نمونده بود
در همین موقع مسئول گروه مطالبات( یه مرد میانسال ،چاق و قد کوتاه با حداقل ظرافت های خلق شده اخلاقی و بدنی،در حالیکه دستای خیسش رو از پنجمین برگشتش از دستشویی به دلیل اسهال ،به لباساش میمالید/ وارد اتاق شد
-برای پنجمین بار سلام، اسهال کوفتیت کی تمومی میگیره که ما اینقدر این ارباب رجوع های مفلوک رو منتظر نذاریم؟هیجان بدهکاری به شما براشون کافی نیست؟
-چکار کنم دست خودم نیست -ها- خودم دوست ندارم –ها- در ضمن یه بدهکار خوب یه بدهکار مرده ست
همه ی بدهکارا وقت وام گرفتن نیت میکنن که پسش ندن/اما کور خوندن خفشون میکنم نابودشون...
-خیلی خوب بسه ببین این اقا چی میگه ظاهرن که بدهی نداره
-به به سلام اقای خودم ازین طرفا؟ راستی اسمت چی بود؟ها ....گفتی چی؟ها
پیرمرد با حاتی مظطرب جواب داد (انور)
- -خب ایشالا پول که آوردی؟
-بله این هم قسط این ماه
-خوبه، بده تا واریز کنم، بله اقای ....دودکانلو امید وارم که اقساطت هیچ وقت معوق نمونه ها
و الا میبینی ها اقا وکیل بانک اینجا نشسته میخوردت ها!!(ازین کارش که منو واسه بدهکارا لولو کرده بود متنفر بودم)
پیرمرد قیافه ی در هم رفته اش رو به حالت تصدیق تکون داد.
خیلی اتفاقی چشمم به صفحه ی مونیتور و اسم پیر مرد افتاد: (عمر دودکانلو)ثبت شده بود تعجب کردم و گفتم پدر جان اسم شما چیه؟
ترس دوباره همه ی صورتش رو به هم ریخت/ خودش رو به نشنیدن زد
بار دیگه پرسیدم اسم شما عمره یا انور؟
زیر لبی زمزمه وار جواب داد (عمر)و چیزی شبیه شهادتین زیر لبش زمزمه میشد
مسئول مطالبات دفترچه ی پیرمرد رو دستش داد و گفت :برو که ایندفعه هم شانس آوردی.
اما من دوباره پرسیدم چرا میگی انور؟
پیرمرد در حالیکه انگار وزنه به زبونش بستن/ نجوا گونه گفت:
از آخرین باری که سه قسط آخرین دوستم ( عثمان) رو به دلیل اسمش به حساب نیوردین سعی کردم انور باشم لااقل بدهکار نمیمونم.
اتاق خالی شده بود،انور رفته بود دنبال کارش لابد/ مسئول گروه مطالبات سیفون ششمین بار دستشویی رو میکشید.و من از شدت حرص ناخوداگاه شکلات های شیرین خام تحویل دار رو ترق تروق میجویدم.
جمعه 11 بهمن1387
رو تقدیم میکنم اگه حوصله و مجالی بود خوشحال میشم نظراتتون رو بدونم.
آسوده و پیروز باشید.
ده دقیقه ی کودکی
چیده گیلاس های آن درخت پیر
و گوشواره گیشان بر گوش هامان
و تنها نوا
دکلمه ی هایکوی گیلاسها بود/ و صدای تو .
شور حنایی شدن ناخن هامان
دستان مادر بزرگ را نیز
حنایی کرده بود
و حنا رنگ ناخن هایت
تنها رنگی بود که رنگ بود.
دزدانه دانه های کله گنجشکی برف را با دهان باز
رو به آسمان
میبلعیدیم
رو به آسمان
آنقدر که چشمانمان /از بامها برفی تر
و اشکهامان/ از رودخانه ی شهر یخی تر
اما دلم می تپید/ ماهی قرمز کوچکی بود/کف حوضک حیاط برفی.
برگ های سرخ و آتشی سپیدار /بیش از پاییز/ گونه هایت بود/و روبان گره خورده بر آبشار طلایت.
وسبز/چنگیز سارق رنگها
تو/پیرهنک سبز/هاله ی سبز شمشادها/بهت سبز من از گم شدنت.
ده دقیقه ی کودکی
آن قربانی بزرگ
دق کرد و مرد.
شنبه 28 دی1387
قبیله ی بیرق
های سیاهو چشمان سپید
قبیله ی گوشهای بر زبان دوخته
چشمان گوشباره بر گوش
و عقل های نگین
بر گوشواره گان
قبیله ی خدایگان زرین
عشاق نقره داغ
و دلبرکان برنزی
قبیله ی فصاحت تمام قرون
و فتح همه ی اعصار/تمام قادسیه هاست
قبیله ام
هر دستیست مشت شده بر سنگ
که بوف را
تنها
چشمان انا الحق
شناخته اند
و جام را
برای نوشاندن شوکران.
قبیله ی من....
شنبه 21 دی1387
۱)
قلم زدن را امروز
ترک می گویم
از هراس تاویل گران فردا
پس
کوله بارتان
سبک باد
ای آتیه گان.
۲)
شب تلخک وار
به سخره گرفتست
روز
و مدعیان
سیاه و سپید
آبا و اولادیش را.
پنجشنبه 12 دی1387
که بغلتانم سبابه ام را
که پیراهنم
که زبانم
که ساعتم
بیارایم به فرمانش
به سیاهیش.
دوشنبه 9 دی1387
بی صدا پنهانم
ساقه ام در این تالاب
نفست را هوا کرده.
سه شنبه 3 دی1387
خفته منیست
که می آید به خوابم نیمه شب ها
آلوچه میچیند
بلور برف میبلعد
که میخندد
که میکامد
که میکاود
پیر تر که شد/تازه میخواهد.
پشت نقره ها
یکی من بود
که مدفون شد
دیروز به دست من
امروز
اما صد مدال نقره گون بر سینه اش/بر گرد تابوتش
همان من بود
ای من
باور کن همان من بود!!!!
چهارشنبه 27 آذر1387
دیگر به توران
بسنده نمی کرد
همه ی قلب مرا
نشانه رفته بود.
دهانت را پر آب کن
بر لب بام بیا
آن زمان که بسویت بیایم
تشنه آمده ام.
شنبه 16 آذر1387
بر پاپیون پدر خواندگان
سیاهی میکنند
و آذر هنوز در شانزدهمین سلول
ضجه میزند.
چهارشنبه 13 آذر1387
آرمیده اند!
این همان فرداست
که اکنون
اتفاق می افتد؟!
یا وهمی دوباره
مخصوص مردمان
شهرهای پشت دریا؟!
دوشنبه 11 آذر1387
سوراخ جیب بارانی ام
اینبار
خودم را گم کرده است.
