X
تبلیغات
سیلوانا



وقتی ما همه به یک نوع می اندیشیم

هیچیک از ما 

                    نمی اندیشد!

                                                    (والتر لیپمن)




+ نوشته شده در چهارشنبه 3 مهر1392ساعت 2:29 توسط پدرام انصاری |




      هیچ اگر سایه پذیرد ، منم آن سایه ی هیچ!






به همه ی دوستانی که هیچ وقت در کار رها کردن دوستانشان نیستند!


از صمیم دل دوستتان دارم....




+ نوشته شده در دوشنبه 1 مهر1392ساعت 16:53 توسط پدرام انصاری |


 

دیر یا زود

لبخندی بر کوچه ی شرمسار شهر، نقش میبندد

هر چند که خانه ای را میانِ میانه هایش

دار زده اند

یا که خیابانی را برایش

بن ،بسته باشند

هر چند که شهری را به نامش ،نام زدند

و یا سرزمینی برایش

زیر زمین ،شده باشد.

دیر یا زود

لبخند بیشرمی

عادتِ ماهانه و اعتنا، پرهیزِسالانه اش میشود

و چه بسا دیر یا زود

آنگونه به پس کوچه ای ختم شود

که شرمساری

را تاب نیاورد.

 


 خو نوشت :

میان ملغمه ای از سکوت و خفا

سیلوانا

سه ساله شد.

+ نوشته شده در دوشنبه 14 آذر1390ساعت 12:39 توسط پدرام انصاری |


 

خلسه ی قهوه در فنجان ِ نیمه شب .

بی خوابی

                   هیچگاه شعر نمی زاید.


 گاهی آرزویم برایت جز خشم نیست

که دوباره داستانم را بسوزانی

و دوباره بنویسم برایت از  تک ثانیه ای

که لبخندت میدهد.


با آمدنت همه چیز بی فایده میشود

خشونتِ لبخند

دِنايت ِ صبر

و خیانتِ معشوق.

فراموشی

               فراموشی

اکنون با تو ،فراموشی

میزبانِ منست.


پ.ن:وقتی تنهاییم دنبال یک دوست میگردیم،پیدایش که کردیم دنبال عیبهایش میگردیم،

                          وقتی از دست دادیمش همچنان تنها میمانیم،

                             هیچ چیز آسانتر از قلب آدمی نمیشکند.

                                              (  ژ. پ . سارتر )

 

                         از همه ی کسانیکه بواسطه ی نبودن چند صباح گدشته تنهایم نگذاشته

                                 و با ایمیل ،کامنت خصوصی و... همراهم بودند صمیمانه ممنونم. 

+ نوشته شده در شنبه 15 مرداد1390ساعت 15:52 توسط پدرام انصاری |


 

در این خسوف ِ مبارک

عاقبت ماه

              می آرامد از چنگ ِ دیدگان ِ من .

 


بی گدار به سکوت نخواهم زد

                                          هنوز به گرگِ قصه

                                                            نرسیده ایم!

 


لیز میخورد بر گوشواره های باد بادک

                                                    مرداد ِ تفته .

                                                                     تا رهایی

                                  یک بند ِ انگشت/فاصله

                                                              باقیست!

 


+ نوشته شده در جمعه 27 خرداد1390ساعت 13:12 توسط پدرام انصاری |



خاکی که همه جایش را کوه فراگرفته ست

کوه،قله، (سنگلاخ و شاهسنگ)

اینجا همه اش بوی قایم باشک میدهد

بوی پنهان شدن،لرزیدن ،اشک قورت دادن

 و فراموشی ِ هوره هایی که سر  ِ خوش میخواستند برای هوره ماندنشان .

اینجا از چای و گون و گندم ، بوی کوه می آید ، برای فرار ، گریختن ، شتاب

و نه ستاره چیدن ، آنگونه که تو میگفتی

و نه چوپی کشیدن، آنگونه که تو میخواستی! .

میدانی؟ آتش ها ، کبکها و خاطره هایم از چیزی افسانه رانده اند که نمیدانم چیست!

برای من از خاکی سخن گفته اند 

که استخوانهایم را در خود فراموش کرده است

برای من از خاکی قصّه کرده اند

که همیشه فقط کوه بودست و کوه

و نه دامن ِ دامنه ای به آسودن و آرمیدنم.

قلّه های  دیار ِ من 

ریاکار و بیرحمند.


+ نوشته شده در یکشنبه 25 اردیبهشت1390ساعت 16:57 توسط پدرام انصاری |



من 

برای انسان بودن پیر شده ام

و برای بیدار ماندن و غریو زاییدن

و شاید برای تصدیق ِ عشق ، در بزنگاههای نفرت

من پیر شده ام

نه برای درکِ درد

و یا چشیدنِ  اختلاط ِ همگون ِ معجون ِ داد و بیداد

و امساک از  چشمان ِ سازمان یافته ی دلبرکان ِ برنزی ، نه !

من پیر شده ام

و عمری غرور و زبانم

چشمانم و آسمانم را 

فروخورده ام ، که اکنون برای بادبادک ِ اسیر در چنگال ِ ترکه های ِ آلبالو 

نماز ِ  نسیم بخوانم

 

من 

به ناگاه 

پیر شده ام.



+ نوشته شده در چهارشنبه 24 فروردین1390ساعت 15:50 توسط پدرام انصاری |




                                                   مو  لا   نا  ی   اشعارم

                                                                در

                                                   لو  لی  تا ی  چشمانت

 

                                                         گم میشود......


                                                                                         دریغ از فانوسی دریایی.



+ نوشته شده در یکشنبه 22 اسفند1389ساعت 0:5 توسط پدرام انصاری |



            . . . .  اگر ما آزادی را پاس بداریم،حقیقت و نیکی خود را پاس خواهند  داشت. . . . 


      


+ نوشته شده در جمعه 22 بهمن1389ساعت 20:16 توسط پدرام انصاری |



لبهایت را مرور میکنم

.

.

مشق ِ  شب

                   در تاریکی ِ محض .



                                                                       

                                       در بین مردمان ِ کوتوله ،دروغگویی فراوان است.

                                                            (nietzsche)


+ نوشته شده در سه شنبه 12 بهمن1389ساعت 21:20 توسط پدرام انصاری |



_ آسوده باش!

رگهایم امروز 

مسلخ ِ  آخرین ثانیه ای است که بر عشقمان گذشت!


_ آسوده؟!

(و تو میدانستی که من

همان آخرین ثانیه ام!)


                                  .  love is the only illness which sick person enjoys it

                                                               (phlotin)

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    



+ نوشته شده در چهارشنبه 6 بهمن1389ساعت 15:32 توسط پدرام انصاری |



از من خبری نیست!

سبیلم را در برابر ِ  آینه ای که جز سبیل 

تنها خشمم را مینمایاند

تاب میدهم !


از تو خبری نیست!

موهایت را در  برابر ِ آینه ای که جر گیس

تنها هراس ِ  ازاله ی بکارتت را نشان میدهد

تاب میدهی


از ما خبری نیست!

آینه ام را به مقابله ی آینه ات میگذارم

که همین روزهامان را هم ، ندیده باشم!.

                                                       از ما خبری هست؟



           

                   اگر ما آزادی را پاس بداریم، حقیقت و نیکی خود،خویشتن را پاس خواهند داشت!

                                                           (ریچارد رورتی)

+ نوشته شده در جمعه 1 بهمن1389ساعت 12:27 توسط پدرام انصاری |



سئانس نخست) (پیش درآمد)

زنگها برای که به صدا در می آیند؟!!

چنارها برای چه کاشته، برای که به دار مبدل میشوند؟!

شمشیرها چگونه ساخته، که را، آخته شده اند؟

شلاق ها کدامین چهره ها را نشانه رفته اند؟!

قلمها چگونه حکم خوانده اند؟!

و ماشه ها بر که ،چکانده شده اند؟! .

. . . . سئانس آخر)

من ، اقلیتم!

با همان گوشهای لرزان از به صدا درآمدن ِ زنگ و وازنگها

با همین گردن ِ گره خورده بر دار

و زبان ِ تراشیده به شمشیر.

*****

من،، اقلیتم!

با چهره ای مخلوق ِ تازیانه ها

با سرنوشت ِ محتوم ـ محکوم ِ احکام

و رویایی غلتیده بر گلوله ها .

*****

من،،،، اقلیتم!

سلول ِ  متروک ِ  سایه و سکوت

تقدیر ِ همیشگی ِ صبر و قناعت

و پرچم ِ فرو افتاده ی داد ِ بیداد.

*****

من ،،،، اقلیتم!

خوب،چون مرده ام !

خوب ِ خوب ،چون مرده ام !

خوب ِخوب ِ خوب ، چون بر مرده ام ، نمرده ام. !

*****

من ،،،،، اقلیتم!

پس ، نبوده ام !

پس ، نیستم !

پسین نیز ، نخواهم بود؟!.


                                                                               یک هزار سکوت

                                                  به احترام تمامی اقلیت هایی که جور وطن چشیده اند.  

 




+ نوشته شده در دوشنبه 20 دی1389ساعت 15:7 توسط پدرام انصاری |



میان ما (من و خودت را میگویم!!!)

نه دیواریست که پنجره بخواهد

و نه پنجره ای، محتاج ِ سنگ

که میان ما

"ماییم " فقط

با همان لبهای همیشگیِمان

که مذهبمان، گویشمان ،چشمانمان ،و حتی زمانی، لبهامان نیز بوده اند.

میان ما

ماییم

و انگشتانِ  سبابه مان

که من،نخ بادبادکم را بر آن بیاویزم

و تو ،برای سکوت

لبهایم را محصورش کنی.

میان ما

ماییم 

و کفهای ِ یخ زده ی ِ پاهامان

من، و توهم سفر

تو ،سفر ،سفر 

(و یخی که هیچ گاه، پای مرا رها نکرد.)

میان ما

ماییم

و شاید اندکی بیشتر:

(گویی افسانه ی ما)

که بر صندلی گهوار ه ای خود مینشیند

شال میبافد

چای مینوشد

و قبله را نظاره میکند.




                                                                          آینده یعنی،حال نفی شده.(هگل)




+ نوشته شده در چهارشنبه 8 دی1389ساعت 11:51 توسط پدرام انصاری |


دستانم را ،غسل میدهم

که روانم ،پاک شده باشد

قلمها ،دروغ نمیبافند

انگشتان به خطا قلم نمیزنند

و کفها به نیکی

انگشتان را جفت شده اند.

دستانم را غسل میدهم

که روانم را بشویم

خصمی ابدی

بر دالان ِ نمور ِ روانم

بر کف، بازوان و انگشتانم

تار میتند

خصمی همیشگی بر قلمم،حکم میراند

و بی شرمانه

تنها، دستانم را غسل میدهم.



 


                                                                                                                             سیلو ا نا ،د و ساله شد...!!




+ نوشته شده در یکشنبه 30 آبان1389ساعت 15:46 توسط پدرام انصاری |


کلمات ِمسلولم 

خون سرفه میکنند

دستانم،در تئوریِ شک و یقین ،مبهوتند

خیابانهای دلم را فریاد ِ رویاهای ماه زده

                                               فرا میگیرد

و سکوت

صبر را دویاره تلاوت میکند

و مسئولانه

برای شعرهای یتیم ِمن

عاقبت به خیری

آرزو میکند.




آسوده باش!

هیچ راز ِسر به مهری، وجود ندارد:!

خورشید میتابد

"روز میشود"

ماه میتراود

"شب خواهد شد"

و من همچون ،همچونان

سنجاقکی بر شانه ات

باقی میمانم.



+ نوشته شده در جمعه 30 مهر1389ساعت 23:40 توسط پدرام انصاری |




                                                       درد من تنهایی نیست

                                           بلکه مرگ ملتیست،که گدایی را قناعت

                                                         بی عرضگی را صبر

                                 و با تبسمی بر لب،این حماقت را ،حکمت خداوند مینامند.


                                                             +گاندی+

               

+ نوشته شده در پنجشنبه 25 شهریور1389ساعت 15:35 توسط پدرام انصاری |




در گوشه ای از حیات/ط

تکرار ِ پیر

پشت بر پشت ِ درخت ِ انجیر

مرا به حقارتی تمام ، مینگرد.

گویی

تکرار هم از تکرار

                    بی زار ،شده است.



آنچه من انجام میدهم ،ارزش کار کردن دارد؟مطمئنا چنین است،تنها اگر فعل من نوری را از جانب بالا دریافت کند.چنانچه این اتفاق افتد،چرا باید من نگران این باشم که ارزش کار من به یغما رود؟اگر انچه من مینویسم به راستی ارزش دارد چگونه کسی میتواند ارزش ان را از من باز ستاند؟

                                                                               " Ludwig Wittgenstein  "

+ نوشته شده در چهارشنبه 10 شهریور1389ساعت 12:55 توسط پدرام انصاری |


چالِش......)


         

                 بزرگترین چالش قرن بیستم ،کسانی نیستند که توانایی خواندن و نوشتن،ندارند،

                       بلکه افرادی هستند که نمیتوانند کهنه آموخته های خود را دور بریزند 

                                                          و دوباره بیاموزند.


                                                                                 ( الوین تافلر )

+ نوشته شده در سه شنبه 12 مرداد1389ساعت 16:59 توسط پدرام انصاری |



فنجان بر قهوه میرقصد.

                 

                       لبانت در دلم 

                                       آب میشوند.




مهتاب،

دالامپر، (ا)

مهتاب،

         و پدرامی که از ، و ، تا

                                   قَهقَرا

                                         سکوت میشود.



(1)قطعه ای از تابلوی بهشت که احتمالا ، از ترکیب آن جا مانده ،تا زیر  چکمه های خشم

شعر ِ "کردستان ِ زیبای ِ من" را دکلمه کند.

+ نوشته شده در چهارشنبه 30 تیر1389ساعت 0:48 توسط پدرام انصاری |



دشوار تر از آنی

(که میان ِ کاوش ِ لبها

و خاطراتی که جز مهتاب، شاهدی نداشته اند)

کَشفَت نکرده باشم!

ای کهنه ترین تازگی ِ  هیجان ِ یک دیدار

که هنوز،حروف نامت

تداعی ِ تلخ ترین ِ بدرودهاست.

                                            * * * * *

دشوار تر از آنی 

که برایت،قدمی بر نداشته باشم

که پس از تو

قدمها ،بَردارَندِگانِ  خود را تحقیر میکنند

و پیش و پسی برایشان

متصور نیست.

                                             * * * * *

آسانتر از آنی 

که شعری برایت نوشته شود

زیرا که انگشتانم در گیسوانت 

گم شده اند

که حیاتِ  قلم میان سرانگشتانست و 

نَفَس ِ شعر ،بر نیش ِ قلم.

                                             * * * * *

آسانتر از آنی

که در تو لَخته نزنم

که رگهایت به تسخیر منند

و هیچ خون تازه ای 

یارای ِ شُستنم نیست.


+ نوشته شده در جمعه 18 تیر1389ساعت 13:36 توسط پدرام انصاری |



صبح نخست:

چشمانم را نمی شویم

نمیخواهم جور دیگری ببینم

و گلی بر نمی اَفشانم

که نیازی به طرح نو نیست!

گوشه ای دنج و دانه ای برنج بر فَک

"تارا جاف" چنگ مینوازد

و من، بی دغدغه ترین مورچه ی زمینم.

                                                  * * * * *

دومین صبح:

کسی زمین را شخم میزند!

به یافتن من آمده اند!

پیدایم میکنند!

به شستن چشمانم تن میدهم

و اجبار مرا ،طرح نو می آموزد

طرحی نو:دانه ای گندم به جای دانه ی برنج.

                                                  * * * * *

صبح آخر:

صبح آخر،رقم میخورد

بی آنکه رقمش زده باشم

چشمانم به شسته شدن،به جور دیگر دیدن ،عادت میکنند

شکمم به طرح نو خو گرفته است

و فکهایم به گندم.

                                    "دُور"، دوباره صبحهایم را دُور زده بود!



+ نوشته شده در شنبه 12 تیر1389ساعت 15:27 توسط پدرام انصاری |


1)

میدانم که تنها سخن ناگفته ی زمین نبوده ای

و نه حتی تنها شعر ناسروده

و یا عشقی بی سامان،،

به گمانم اما

سفری نارفته ای

که مسافری برایش 

نه سخنی گفت

نه شعری سرود

و نه عشقی ورزید.

                       


 

2)

و میگفتی و میگفتی :

بگذار آسمان برآید ،چون دوده ی چراغ 

که مگر آندم 

اشکاگینم کنی.

آسمان برآمد،

دود شدم،

چشمی نمانده بود که دودمال شود. 

                        

+ نوشته شده در سه شنبه 8 تیر1389ساعت 15:14 توسط پدرام انصاری |



از آینه خواندم و

نازل شدی و

باران بند آمد

که تو ، آیه، نِه ای،

                      تو خود آینه ای.


+ نوشته شده در جمعه 28 خرداد1389ساعت 11:25 توسط پدرام انصاری |



 اینجاست "سَرم"

کانی شگفت، و معدن ِ شگفت زدگی

با شاخی که همیشه بر آن سبز بوده

و سوت و بخاری که همواره از آن تراویده است.

اینجاست سرم

در کوله ای بر دوش

اقتباسی از قصه های کوچ و فرار

سبزی که هر ،آن ،سرخی، جای به جایش کرده، یا نکند.

                                                                   

                                               * * * *

اینجاست "دلم"

تشتی به شستشوی رخت ِاعتراف

و روایتی که راویش را

سکسکه برداشته است.

اینجاست دلم

با پیچه ای،شوبه ای،

یا تَرَکی به جاودانگی ِ تشویش های قبل از تکثیر

و کبابی که بر سیخ ِانگشتانم، کباب میشود.


                                              * * * *

و اینجاست،"بودنم"

که نطلبیده ،مراد بوده است

و هست که باشد

که اینجا بی اندیشه نیز

                               هر بودنی ،بودنیست.



+ نوشته شده در شنبه 22 خرداد1389ساعت 22:54 توسط پدرام انصاری |



و رهایی شاید سرنوشتِ محتوم ِ مترسکِ پیریست

که توهمِ پیامبری

هیچگاه رهایش نکرد

غافل از آرواره ی موریانه ای که تا گردنش را،

جویده بود.

                                  (رهاییِ خفته در لانه ی موریانه ها !!)

بالهایم را بی هراس میگشایم

و به ختم ِتمامی ِِِِلحظه های هراس ِکلاغی سیاه از مترسکی رها

مرثیه میخوانم.


                                           

+ نوشته شده در جمعه 21 خرداد1389ساعت 10:54 توسط پدرام انصاری |



و به زبانم می آموزم که من

نه اختراعی جدیدم(1)

                             و 

                                نه انحطاطی کهنه(2)


که تنها حجمی کوچکم

                                به لبخندی بزرگ.



1).انسان، اختراع جدیدیست که کم کم به پایان خود نزدیک میشود.(میشل فوکو)

2)انسان، گرگ انسان است.(تاماس هابز)

+ نوشته شده در یکشنبه 16 خرداد1389ساعت 15:16 توسط پدرام انصاری |





                                                         بیست و هفتمین                                                                                                                              

                                                              دل پیچه!                                                                      

                                                                                   


                                                                          (سالنوشتِ یک ubermensch خفته)




+ نوشته شده در سه شنبه 11 خرداد1389ساعت 16:42 توسط پدرام انصاری |


                                         (چهار روز تا یک شمعدانی)

روز چهارم:

تصمیم امروزم جواب دادن به وسوسه ی چند روز گذشته ام بود، در مورد خریدن یک گلدان شمعدانی.یک موجود زنده، بی صدا و کم دردسر، کنار پنجره ی اتاق . قدم اول شکستن جوشهاییست که توسط مالک پانسیون به طرز نه چندان ماهرانه ، لولای پنجره ها را به هم دوخته اند.  جوش ها را موزیانه با پتک میکوبم،طوریکه کمترین سر و صدا و بیشترین نتیجه را به همراه داشته باشد .تازه باید مواظب شیشه ها میبودم که فکر شکستنشان هم، سلولهایم را فریز میکرد.

جوش ها یکی پس از دیگری باز میشوند و نیش فاتحانه ی من هم بدین منوال. با باز شدن" در پنجره ای شکل" ،کم کم حال آزادی مردک فیلم "رهایی از شائو شنگ" برایم تداعی میشود. و سرانجام" پنجره ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد."

گلخانه ی بزرگیست.بزرگ و بی انتها. به محضِ ورود، هرم و بخار فراوانِ داخل ،پوستم را مینوازد،انگار با گلها رفته ایم سونا،اما برخلاف تصوراتِ قبلی، هیچ عطرِ خاصی، فضا را پر نکرده است، انگار،گلها، بی اختیار، فقط گل، نامیده شده اند. سراغ منویِ شمعدانی ها میروم ، هدفم اما خریدن همان شمعدانی کلاسیک با گلهای ارغوانی مایل به قرمز است که وسیله ایست، برای تحریک حس  نوستالوژی ( با اینکه همیشه علاقه ام به شمعدانی سرکوفت هر کس و ناکسی رو به هزار و یک دلیل،به دونبال داشته، اما حس تعادل و آشنایی غریب این موجود ،که بدون کوچکترین جاه طلبی میتواند روی بالکن هر اتاق مشرف بر خیابان لم داده و مشتریهای مغازه ی زیرین خود را که{ احتمالا یک کتاب فروشی قدیمیست} ،دید بزند ،و مثلا برای شاعر جوانی که ویترین کهنه و چوبی مغازه را ورق میزند، سوژه ی مناسبی باشد،و یا، روزی، برای یک دانشجوی فلسفه ی اخراجی که به فکر خودکشی با قرصهای فشار مادربزرگ خود است، دم تکان بدهد، که" تا شمعدانی هست....."

شمعدانی خریده میشود و در آغوش من، خیابانها را به مقصد پانسیون طی میکند.دل توی دلم نیست که آیا فضای نمور و سنگین اتاق را تحمل میکند؟! فروشنده که میگفت بله ، نگران نباش. آیا، با بی آبی کشیدنها میسازد؟فروشنده که به حالت مثبت، سر تکان میدهد .اصلا ایا مرا تحمل میکند؟!فروشنده با لبخندی تمسخر آمیز به سمت بیرون هدایتم میکند.

پله ها را بالا میرویم مثل همیشه ،12 پله تا پانسیونِ من .اثری از بوی غذایِ پانسیونچی،به مشام نمیرسد(مثل چند روز گذشته)بازهم بی ناهاریم امروز، و باز هم اخلاق پانسیونچی سگیست، که حکما بازهم میگرنش ،عود گرده و صد البته بازهم وای به حال ما.

در را باز میکنم( در کلبه ی ما رونق اگر نیست و از این خزعبلات بر زبانم جاری میشود ...) برایش توضیح میدهم که اینجا قبلا به غیر از حشرات موزی( از جمله خودم ) و البته چند گربه ی سمج (که آنهم به محض وضع حمل، در کمال بی صفتی اتاق را ترک میکرده اند) موجود دیگری نرقصیده است ، و دستم به حالت سوگند بالا میرود (که هرچه گفته ام عین حقیقت است و ....)

 اما مراسم معارفه، آغازیدن میگیرد: یک میز تحریر زوار در رفته که روی آن نزول اجلال نموده اید، صندلی چوبیِ گهواره ایِ قهوه ای رنگ، یک عدد، این گلیم کهنه که فضای سنتیِ اتاق را محفوظ نموده باشیم،چراغ خوابی سبز رنگ و یخچالی سوخته بدون قوت لایموت. راستی اینجا یک رادیوی دو موج هم داریم( تا یادم نرفته).و اما جانم برایتان بگوید که اینجا تا دلتان بخواهد ،کتاب و نوشته می یابید و عکس و پوستر.اصلا اینجا خودِ نگارخانه و تالارِ شهرست .پس دلتان نگیرد. تازه، یک سری تمبر تایاب هم به دیوار نصبند که اگر دلتان گرفت برایتان بنمایانند و دیگر همین. کتاب هم از همه رقم ،کتاب داریم، اگر اهلش باشید: از مرده و زنده ،زن و مرد ،منفور و دلکش.  ازین پوستر های منصوب به دیوار که پرسیده باشید ،از راست به چپ، این آقا ی ترسناک با سبیل پرپشتِ ناموزون را نیچه نامند، میگویند نیمچه عقلی داشته،آن سبیلوی دیگر شوالیه ی  آواز ایران است و این پاپیونیِ لوس هم لورکا.از فروغ وکافکا و مایاکوفسکی و خلاصه هر جک و جونور مورددار هم شمایلی داریم که حالا چون سردی گرمیتان میکند از معرفی عاجزیم.موزیک هم مگر خودم بخوانم که فعلا پخش ،پخش نمیکند و بی کاستی آیین ماست.

در بالکن را باز میکنم، هوای تازه بداخل هجوم می آورد ،گرم و زنده، روزنامه های چسبیده بر شیشه کنده میشوند و در اتاق شروع به ورجه وورجه میکنند.یک سانتیمتر خاکِ جا خوش کرده بر شیشه ها الان احتمالا که 10 سانتی شده باشد . به شهر ممنوعه وارد میشوم،و اول در کمال احترام شمعدانی را بر جاگلدانیِ نرده ها میاویزم. پس از آن صندلی گهواره ایست که بر بالکن فرود می اید و من بر آن. (آه اگر آزادی سرودی میخواند.....)

 ظهر تابستان، تنها دیوانگان را بر بالکن مینشاند و البته من، از شوق شمعدانی، روی صندلی لم میدهم و خطاب به او معروض میدارم : زین پس من تو را "هایکو" مینامم به پاس همه ی شبها، روزها و ماههایی که برایم آرزو بوده ای و چه بسا که آرزو کرده ای . تو هایکو نامیده میشوی ، چون کوتاه،رویایی دست یافتنی .

از ناهار خبری نیست که نباشد، اصلا بهتر که نیست،"مادام" (پانسیونچی )با این حالش ،به جای بادنجان از خیار استفاده نکند خوبست ،حتما غذایی میشود به میزان شباهت کتابهای فروغ و طاهره صفارزاده ،که فقط زن بدنیا امده اند هر دو، ولا غیر.

خوابم میبرد،حمام آفتاب، البته بدون محصولات جانبی. حوالی 30/4 دیگر خواب، نمیبردم.هایکو بی حال بر برگهایش چنبره زده است .نوای کلاسیک ویولون "خاچیک" (هم پانسیونی که یک آموزگار موسیقی ارمنی ست) ،گوشم را مینوازد . نوایی برای "ماسیس"(۱) ،ماسیس زیبا و بلند و خاچیک برای ماسیس مینوازد. در همین حال، فحش های مادام شروع میشود که به ارمنی یکی پس از دیگری، مادر و خواهر خاچیک را نشانه میرود .میگرن دشمنِ هر سازیت حتی اگر نوایی برای ماسیس باشد و خاچیک باید این را بهتر بداند. و من از زبان ارمنی، فقط فحش هایشان را بخوبی فراگرفته ام ،از خودشان بهتر با لهجه ی اوریجینال.

دمدمه های غروب، هایکو را در آغوش گرفته، از پله ها پایین میرویم ،سمت چپ، دست دوم فروشی آرمن و راست هم عکاسی وارتان. آرمن از من خوشش می آید و من از بندیلک و بوی توتونی که همه ی مغازه اش را پر میکند،بیشتر. سبیلهای منظم و سپید و بافته اش از بس که دود پیپ نثارشان شده ،طلایی مینمایانند. سلامی میدهم و وارد میشوم ،با همان لهجه ی ارمنی و بی جواب، به نشستن تعارفم میکند .دوباره  همه ی مغازه اش را وارسی میکنم، انگار برای بار اول،وارد شده ام.از بی نظمی و زوار دررفتگی مغازه اش خوشم می آید که خودش یک جور نظمی پیدا کرده ،انگار در این مغازه زمان سی سال، متوقف شده است. میگویم اسمش هایکوست ،از آرمن انگار خوشش آمده و از کلکسیونهای تمبر ،سیگار و کبریت آرمن بر کاغذ دیواریهایِ قدیمیِ مغازه هم لذت میبرد . فکر پرسه زدن در پارک از سرم بیرون میپرد و تا پاسی از شب ،مثل همیشه با آرمن کل کل میکنم، که سه،چارم صحبتهامان تکرار همه ی حرفهای تمام عصر هاییست که من فکر رفتن به پارک به کله ام میزند و با ورود  به مغازه ی ارمن منصرف میشوم. عاقبت، فحش های مادام از هرچه سخن گفتنست، بیزارمان میکند.آرمن از رنگ پریدگیم میگوید و احتمالا میداند که چند روزیست هیچ نخورده ام جز..... و رباعی از خیام را حواله ام میکند.

مادام هنوز از باز شدن در بالکنش بی خبرست ،حداقل زبان بی فحشش نسبت به من، این را گواهی میدهد.

گرسنگی نمیتواند مرا از هایکو خوانی برای هایکو زیر نور مهتاب یکشنبه بیست و یکم شهریور بر بالکن مشرف بر خیابانی متروک،منصرف کند. خاچیک دیگر نمینوازد. کم کمک بوی عرق سگی دست ساز وارتان، با رطوبت و بوی نم ساختمان درمی آمیزد. و لختی دیگر فریادهای ناشی از درد مادام، خواب و مستی را از سر آرمن و پانسیون، دور میکند. اینک،دوباره، یک روز چهارم دیگر.

روز سوم :

تقریبا مثل دیروز و پریروز با تف و لعنت به خود، از خواب بیدار میشوم . لنگه ی ظهر است و یقینا از ناهار خبری نیست، "مادام" پانسیونچی (میانسال و چاق با غبغبهای دوست داشتنی، عینک گرد و مو های حنایی) باز هم دیوانه شده و از فرط درد و تهوع فریاد میکشد .

از لای روزنامه چسبیده به پنجره ، دید میزنم ، باز هم روز و باز هم بیرون . از وقتی که یخچال خراب شده آب خوش از گلویم پایین نرفته است.دوباره روی تخت ولو میشوم و تا خوابِ دوباره، تارهایِ عکبوتِ چسبیده به سقف را دنبال میکنم.

تاریکی هوا چشمان را میزند، روی تخت مینشینم و مثل جغدها با حرکتی 360 درجه همه ی بوده ها و داشته های اتاق را چک میکنم.امروز میخواستم برای دریافت پاسخ اعتراض،سری به دانشگاه بزنم و شاید هم از آنجا به گلخانه ی سر چارراه میرفتم و شمع دانی کوچکی سفارش میدادم که نشد. شب میشود ،خوابم میاید ،تقریبا همیشه خوابم می آمده است .

روز دوم :

ساعت 6:30 صبح روز 19 شهریور. دیروز روز داغی بوده است ،خیلی داغ. این را از هواشناس رادیو شنیده ام، اما نمیدانم چرا همه ی تن مرا رطوبت گرفته است ،انگار در جنگلی سرد زیر باران و میان زوزه ی گرگ ها به درختی چسبیده ام. دلم میخواست برای گفتن همه ی دردهایم ، شمعدانی کوچکی میداشتم .

دیروز روز تلخی بود . تقریبا میخواهم تا مشخص شدن جواب اعتراض در اتاقم، بست، بنشینم.

و روز نخست :

امروز تقریبا به گواهی تقویم، 5 روز از آن سیزدهمِ شهریورِ کذایی میگذرد . چار،پنج نفر در آنسوی میز و من در این سو. فعلا که یک ترم از تحصیل معلقم. دوستم از طرف من اعتراضی مینویسد که : بابا به چی و به چی قسم، که این گاگول منظوری نداشته و همه ی این بلواها صرفا به ارائه ی یک کار تحقیقی درکلاس فلسفه ی غرب مربوط بوده ،در فلسفه ی بی پدر هم که مناقشه نیست.اصلا شکر خورده، به غیر از سهروردی و ملا صدرا و ابن سینا، فیلسوفی نداریم که نامشان ببریم و نقدشان کنیم آن هم در کلاسهای فلسفه ی غرب!  . خلاصه هرچی که گفته بیخِ ریشِ صاحابش.

دوستم که میگوید : برو تخت، بگیر بخواب که خبری شد خبرت میکنم و من میروم که تخت بگیرم که بخوابم .

شمعدانی کوچکی، به خوابم می آید، در بالکنی مشرف بر خیابانی متروک، که کسی زیر نور مهتاب برایش هایکو میخواند :

هیچکس سخن نگفت

نه میهمان، نه میزبان ، نه گلهای شمعدانی.

                                                                                                             پایان؟!

                                                         پ.......الف


۱)ماسیس،نام کوه ارارت به زبان ارمنیست، که برای ارامنه الهام بخش بوده و از خاک مادری انها جدا شده است.

۲)خوانش داستان به صورت فلاش بک و تنظیم آن بدینگونه منظور نظر بوده است.

۳)از طولانی شدن و حسن حوصله ی شما متشکرم.

+ نوشته شده در دوشنبه 6 اردیبهشت1389ساعت 0:4 توسط پدرام انصاری |


 مرغدانها

یقین را در تخمدانِ ماده راسوی جوان

 جستجو میکنند

و تردید،بر دهانِ جمعه شب 

لخته می زند.

بارسکوتا!

دلتای سرخِ زبانم را

مَخُشکان.

آمین.

 

+ نوشته شده در شنبه 21 فروردین1389ساعت 22:49 توسط پدرام انصاری |